Hersenspinsels

Wie botbreuken wil voorkomen, kan beter 'zijn koe niet meer melken en haar mee uit wandelen nemen'. Het is een quote van de Amerikaanse voedingsepidemioloog Walter Willett op de jaarlijkse lezing Lof der Geneeskunst van het Rotterdamse Erasmusziekenhuis. Hij betoogde er dat meer dan twee glazen melk per dag nergens goed voor is. (DS 28/9/2011)

Enkele maanden terug was het zout opeens niet meer schadelijk. Vandaag blijkt melk dan toch weer niet zo gezond als het jaranlang is gepredikt. Wedden dat binnen enkele jaren dan toch zal blijken dat roken toch niet zo slecht was...?

Gevaarsetiketten wil ik zien in de toekomst! We moeten weten wat we eten!! Op elke fles melk wil ik zien staan 'Het is negens goed voor!' en op elk pakje sigaretten 'niet eetbaar'. Op elke tiet een sticker verdorie! En op elke gsm: 'als het toestel trilt, nergens insteken!'...

Die hebben we deze week ook weer gehad: de 'slettenmars', overgewaaid uit Canada waar de 'Day of the slut' werd gehouden nadat een politieagent een vrouw die aangerand was, had opgemerkt dat ze misschien iets minder uitdagend gekleed had moeten zijn.

Resultaat was dus een parade in Brussel, uiteraard inderhaast bijgetreden door een rits gefrustreerde holibi's, in hun gat gebeten als altijd.

Al bij al was de reden van dat protest enigszins aan me voorbijgegaan. Stel dat een vrouw dan extravagant en uitdagend gekleed loopt door de straten, is het dan niet normaal dat ze bepaalde gevoelens bij sommige mannen oproepen? Niet meer dan normaal eigenlijk. De hersenfuncties bij een man zijn er van nature op ingesteld om elk gleufdier als wipplank te beschouwen. Het kan misschien vernederend zijn voor die vrouw, maar dit is nu eenmaal de natuur en die ga je niet veranderen.

Net zo min zal je iets veranderen bij de vrouw, waar het bij haar ingebakken is dat ze een verzekerde toekomst wil voor haar en haar kroost. Zij zal dus instinctief op zoek gaan naar de beste genen en iemand met een vaste, goedbetaalde job. Let er maar eens op hoe lang het duurt in een kennismakingsgesprek, wat je voor job doet... Zo is de natuur eenmaal.En om haar doel te bereiken zal ze haar vrouwelijke eigenschappen gebruiken, wetende dat dit het enige middel is waarin ze een man van overwinnen: inspelen op zijn hormonen. Vandaar de nylons, de decolleteetjes, de hoge hakjes, de minirokjes, make up, enz (de lijst is ellenlang).

Waar wil ik nu naartoe? Simpelweg: waarover zit ze dan te zagen op die slettenmars ??? Toch normaal dat bepaalde venten zullen kijken als je in hotpants door de stad loopt!

Je zou evengoed kunnen stellen dat je in de stad loopt met een kanjer van een erectie in je broek, en dan zou zeggen: 'Jaaaa' ik heb zin, maar niet in jou, slet'. Je zou ze nogal horen dan!

Maar soit, er is intussen al een dag voorbij na die slettenmars, en geen haan die er nog over kraait. Ik denk zelfs dat de meeste vrouwen met enige persoonlijkheid en zelfrespect, het een zielige bedoening vonden.

Maar wie ben ik om in hun plaats te denken. Als ze dan al kunnen denken...Ik zal me dus beperken tot me te hullen in stilte en de uitspraak indachtig te zijn van ene Sigmund Freud zaliger: 'Na jaren de psychologie van de vrouw te hebben bestudeerd, blijft er maar één vraag over: 'Wat wil ze eigenlijk?'...

Er zijn weinig momenten waarvoor ik een moord zou begaan. In wezen ben ik een vreedzaam mens. De enige momenten die ik me kan inbeelden zijn bijvoorbeeld als ik zonder sigaretten val. Of een oud wijf met haar winkelkarretje tegen mijn knoesels rijdt. Dan ook wel. Sommigen zouden zelfs een rijbewijs moeten hebben om met een winkelkar te rijden. Doch dit is een ander verhaal. Ik wou het eerder over roken hebben.

Zo bijvoorbeeld als je 'smorgens opstaat en bij een sterke kop koffie naar een pakje sigaretten grabbelt en dan blijkt dat het leeg is. Onsteltenis maakt plaats voor wanhoop. Wanhoop maakt plaats voor radeloosheid. En de kortste keren keer ik mijn kot om in de hoop een sigaret te vinden, wat meestal een peukje blijkt van de vorige dag waaraan nog twee keer kan gelurkt worden. De verslaving...

Ooit woonde ik in een sociaal appartement waar een Turks gezin naast mij woonde. Die stond elke ochtend te hoesten op zijn terras. Soms dacht je dat zijn longen enkele verdiepingen lager zouden liggen. Zo een rochelend gebulder. Je kent dat wel. En zijn vrouw was even erg. Of misschien was het zijn vrouw wel. Het was alvast iemand met een snor.

Het koppel kon geen kinderen krijgen en had een mongooltje geadopteerd. Uiteraard gaf zoiets de nodige culturele conflicten. De levenswijze in Mongolië is wel anders dan in Turkije. Maar al bij al viel dat koppel best mee. En die mongool ook.

Maar ik wijk af. Ik wou maar zeggen: vanwege die onweerstaanbare drang naar een sigaret, heb ik dus besloten om een roman te schrijven, getiteld: 'De Laatste Roker'. Een verhaal dat zich afspeelt in de nabije toekomst waarbij rokers vervolgd worden en uiteindelijk op de brandstapel worden gezet door niet-rokers, waarna tot groot jolijt van die massa azijnpissers een barbecue wordt georganiseerd.

'Kan je die rook elders blazen?' vraagt een vrouw die naast me op het terras zit terwijl ik dit verhaal uitschrijf.

'Ga jij je benen dan dichtdoen zodat ik geen rotte kabeljauwgeur meer ruik?' wou ik replikeren. Maar ik deed het niet. Ik ben een vreedzaam man. Ik zei gewoon: 'Kust mijn kloten, teef!'.

Als je die niet rokers moet geloven waren bruine kroegen wel 'Killing Fields'voor hen. Die hebben ze dus intussen veroverd en binnen de kortste keren zijn het in plaats van oases, woestijnen geworden. Alsof die azijnpissers plots op café zullen gaan. En als ze het zouden doen, zou het gezaag zijn over te luide muziek, de alcohol in het bier, de cafébaas die scheten laat of wat dan ook.

In dat opzicht ben ik veel toleranter. Van mij mag een wijf pijpen tot er rook uitkomt!